18 พ.ย. 2554

องศาที่...361...

องศาที่…361…

คุณค่า...
       เจ้าของม้า...กำลังทำแผลที่ขา...ให้ม้าแข่งตัวหนึ่ง...
       เพื่อนบ้านเดินผ่านมา...แล้วถามว่า...
               => แผลหายแล้ว…จะแข่งได้อีกไหม…?
               => ไม่ได้แล้ว...
       แข่งไม่ได้แล้ว...แล้วไปรักษามันทำไม...?
               => เออเป็นคำถามที่น่าสนใจมาก...

คุณค่าของม้า...
       ไม่ได้มีแค่...การวิ่งแข่ง...เท่านั้น...
       แต่มันยังมีคุณค่าอีกหลายอย่างเช่น...
               - ลากรถ
               - ขี่ทางไกล...
               - ความสวยงาม...ความแสนรู้...ความน่ารัก...
               - ความเป็นเพื่อน...เลี้ยงเป็นงานอดิเรก...
       ทำไมมันต้องตาย...
               => เพียงแค่เพราะ...ขาเจ็บ...

       ชีวิตคนเราก็เหมือนกัน...
              - การล้มเหลวในเรื่องใดเรื่องหนึ่ง...
                     => ไม่ได้หมายความว่า...ชีวิตเราหมดคุณค่า...
                                => และจะต้องตาย...
              - เรายังมีความสามารถด้านอื่นๆ...อีกหลายสิบด้าน...
                      => ที่จะสร้างความสำเร็จใหม่ๆ...
                                 => ที่ยิ่งใหญ่...และโดดเด่น...กว่าเดิม...
    
       เมื่อชีวิต...เจอทางตัน...
              => เรามีทางเลือก 3 ทาง...คือ...
                         1.ยอมจำนน...ยืนรอความตายอยู่ตรงนั้น...
                         2.ถอยหลัง...ไป ณ จุดเริ่มต้น...แล้วเริ่มต้นใหม่...ในทิศทางใหม่...
                         3.ทะลายกำแพง...ปีนข้าม...คิดหาทางเอาชนะมัน...

ชีวิต...ไม่ใช่เรื่องยาก...
      ชีวิตคนเรา...
             => ไม่มีอะไรยาก…
 แต่สาเหตุที่ทำให้เรา…ต้องมีชีวิตที่แสนจะลำบาก…
 เป็นเพราะ…
        1.คิดไม่เป็น...
        2.เลือกเดินทางที่ผิด...
วิธีแก้ปัญหาชีวิต...ง่ายมาก...คือ...
        1.คิดให้เป็น...
                 - คิดแต่เรื่องที่ดี...เรื่องที่มีประโยชน์...เรื่องที่ทำให้ชีวิตดีขึ้น...เรื่องที่ทำให้มีความสุข...
        2.เลือกเดิน...ในทางเดินที่ถูก...
                 - ที่มันทำให้ชีวิตดีขึ้น...ร่ำรวย...ประสบความสำเร็จ...
ทำเพียงแค่นี้...
        ชีวิต...ก็ประสบความสำเร็จแล้ว...


สภาพแวดล้อม...เลว...

นักมวยผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่ง...
ได้รับฉายาว่า...นักมวย...ไร้พ่าย...
ตั้งแต่ชกมา...ยังไม่เคยแพ้ใครเลย...
โด่งดัง...ร่ำรวย...มีชื่อเสียงก้องโลก...
แต่หนึ่งปีต่อมา...เศรษฐกิจของประเทศ...ล่มสลาย...
ชีวิตผู้คนล้มละลาย...ทั้งประเทศ...
ไม่มีใครดูมวยอีกต่อไป...

ชีวิตของเขา...พลิกจากหน้ามือ..เป็นหลังตีน...
หายนะกันทั้งครอบครัว...

เขาต้องเข้าไปในบ่อน...กัดหมา...
พอหมากัดกันจบ...คนก็จับคู่ต่อยกัน...
เพื่อให้เซียนพนัน...ได้เล่นพนันกัน...
การชก...ไม่มีเวที...ไม่มีกติกา...ไม่มีนวม...ไม่มีกรรมการ...
ชกกันจนกว่า...จะตายกันไปข้างหนึ่ง...
หรือ...คู่ต่อสู้...จะลุกขึ้นมาสู้ต่อไม่ได้...

ถ้าชนะ...ก็จะได้รางวัล...จากนักพนันที่ได้เงิน...
เป็นเศษเงิน...ที่แทบจะไม่พอซื้อข้าวกิน...แค่มื้อเดียว...

ชกจนดั้งหัก...กระดูกแตก...เลือดโชกท่วมตัว...
แต่ได้เงิน...แทบไม่พอเลี้ยงครอบครัวแค่มื้อเดียว...
ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหน...เจ็บปวดแค่ไหน...ทุกข์ทรมาณแค่ไหน...
ไม่เคยมีแม้แต่ครั้งเดียว...ที่จะเห็นเขา...โยนผ้าขาว...ยอมแพ้...
เขาสู้อย่างทนทรหด...เพื่อครอบครัว...
วันหนึ่ง...เขาใช้เงินที่ได้...จากการชกมวย...
ซื้ออาหารให้ลูกกิน...
แต่มันน้อยเกินกว่า...ที่จะทำให้ลูกอิ่มได้...
ลูกนั่งมองไส้กรอกที่วางเรียงรายในร้านค้า...
แล้วแหงนมองหน้าพ่อ...

พ่อบอกกับลูกว่า...
        => ความจน...ไม่ใช่ข้ออ้าง....
                  => ที่เราจะขโมยของใครได้...

ลูกรัก...
       => ถึงแม้สภาพสังคมจะตกต่ำ...
             แต่จิตใจเรา...ไม่จำเป็นต้องตกต่ำตาม...
      => เงินในกระเป๋าเราหมด...
           ไม่ได้หมายความว่า...คุณค่าความเป็นคนของเรา...จะต้องหมดตาม...

ไม่ว่าลูกจะเจอ...สถานการณ์ที่มันเลวร้าย...และยากลำบากเพียงใด...
จงพิสูจน์ให้คนทั้งโลกเห็นว่า...
        => ลูกคือ...ราชสีห์...
              ไม่ใช่หมาขี้เรื้อน...


                                                                                                           สมคิด  ลวางกูร
                                                                                                           วลีกวนตา วาจากวนตีน
                                                                                                            samakidaa@hotmail.com

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น